Van Zieuwent naar de dojo – een budoka met karakter
In de wereld van het Kyokushin Karate kom je soms mensen tegen die zonder veel woorden laten zien waar budo werkelijk om draait. Gerard is zo iemand.
Ik heb Gerard inmiddels ongeveer twee jaar geleden leren kennen en vanaf de eerste trainingen viel één ding direct op: zijn toewijding. Weer of geen weer, Gerard stapt op de fiets in Zieuwent om af te reizen naar onze dojo’s in Beltrum, Doetinchem of Dichteren. Niet omdat het moet, maar omdat hij iedere training beter wil worden dan de vorige.
Zijn ontwikkeling binnen het Kyokushin Karate is mooi om te volgen. Gerard is leergierig, toont respect voor zijn medekarateka’s en beschikt over een enorme dosis doorzettingsvermogen. Eigenschappen die iedere budoka nastreeft en die hem typeren, zowel binnen als buiten de dojo.
Maar wie is de man achter de karategi? Wat motiveert hem om telkens opnieuw de uitdaging aan te gaan en wat betekent Kyokushin Karate voor hem? In dit interview maken we nader kennis met Gerard en zijn verhaal.
Osu, lezen jullie mee?
Kun je jezelf kort voorstellen aan de lezers en vertellen hoe je in aanraking bent gekomen met Kyokushin Karate?
Geboren in 1958 ben ik al wat ouder. In 2022 ben ik gepensioneerd en verhuisd naar de Achterhoek (Zieuwent). Sinds 1999 beoefende ik Shotokan karate en wilde ook hier in de Achterhoek graag actief blijven met karate, echter in het Oosten van Nederland wordt met name Kyokushin beoefend en heb ik de overstap naar deze vorm gemaakt.
Wat was voor jou de belangrijkste reden om destijds met karate te beginnen?
Mijn zoon zat op judo, na zijn les begon in dezelfde zaal het karate, ik was meteen verkocht.
Je traint inmiddels al geruime tijd bij de Enso-Dojo. Wat maakt dat je nog steeds met zoveel plezier blijft trainen?
Alle leraren van Enso-Dojo weten op een professionele wijze karatetalenten, die iedereen in zich heeft, maximaal, doch op een buitengewoon fijne en verantwoorde wijze naar boven te halen.
Je bent iedere maandag en zaterdag op de dojo te vinden en komt altijd op de fiets. Waar haal je die discipline en motivatie vandaan?
Voor mij is de motivatie dat onze leraren veel aandacht geven aan een goede lichamelijke ontwikkeling. Na de les voel je je fitter dan voor de les. Leraren en leerlingen geven verder een warm familiegevoel en tenslotte leren zij je een heel serieuze vorm van zelfverdediging (Kyokushin). Drie zaken die je als mens veel goed doen.
Wat betekent Kyokushin Karate voor jou, zowel binnen als buiten de dojo?
Binnen of buiten de dojo maakt in dit geval voor mij niet uit. Het draait om respect voor je medemens, maar ook voor jezelf in die zin dat je de talenten die je hebt wilt inzetten om in goede gezondheid de wereld een beetje mooier te maken. Juist met Kyokushin kun je dit door opgelegde discipline volop trainen.
Welke eigenschappen heeft karate jou door de jaren heen geleerd die je ook in het dagelijks leven gebruikt?
Je kunt altijd net iets meer en soms veel meer, dan je denkt. Daarnaast bereik je veel meer door samen de uitdagingen, die je in de dojo en daarbuiten in het leven tegenkomt, aan te gaan. Vanuit kwetsbaar opstellen wordt een mens zo veel sterker.
Iedere training kent uitdagingen. Wat vind jij het zwaarste onderdeel van Kyokushin en juist het mooiste onderdeel?
Het kumite vind ik het zwaarst en daarom wellicht ook het mooiste. Techniek, snelheid en uithoudingsvermogen combineren op een wijze dat je samen met je sparringpartner kunt genieten van mooie technieken die je over en weer maakt.
Is er een moment tijdens jouw karateperiode dat je nooit meer zult vergeten?
Het behalen door onze Sempei Rick van zijn shodan (eerste dan). Zo hard voor gewerkt en zo verdiend. Zelden iemand zo trots gezien, daar wordt elk mens mede gelukkig van.
Wat spreekt jou zo aan in de filosofie van Kyokushin en de budo-gedachte?
Het voortdurend streven naar het bereiken van een hoger plan op het gebied van respect, bescheidenheid en blijven doorzetten. De waarheid is daarbij altijd de ultieme toetssteen. Deze zaken zijn ook in het dagelijks leven “key”.
Je bent voor veel leden een voorbeeld van doorzettingsvermogen. Wat betekent doorzetten voor jou persoonlijk?
Of dat zo is weet ik niet, persoonlijk vind ik al mijn medeleden en zeker ook onze leraren doorzetters. Zo fijn om mij daaraan op te kunnen trekken. Persoonlijk geeft mij dat mede motivatie om uit te zien naar de trainingen en iets minder enthousiast te worden van vakantieperioden (waarin er dus geen les is).
Welke doelen heb je nog binnen het karate? Zijn dat nieuwe banden, persoonlijke ontwikkeling of misschien iets heel anders?
Het mooie van doelen stellen is dat je een extra reden hebt om die doelen ook te bereiken. Ik ben realistisch genoeg om die niet te hoog te stellen. Ik hoop en daar ga ik hard voor werken, ooit mijn derde Kyu te halen. Verder is een doel om meer kata’s te leren en de bewegingen in alle kata’s zoveel mogelijk aan te laten sluiten bij de bedoelde toepassingen daarvan. Met andere woorden: begrijpen wat ik in die kata’s doe.
Hoe ervaar jij de sfeer binnen de Enso-Dojo Achterhoek en wat maakt onze dojo volgens jou bijzonder?
Simpel, de sfeer is erg fijn. Samen hard werken en genieten van de resultaten in het algemeen en die van alle leden afzonderlijk. We gunnen elkaar alle succes. Juist ook buiten de dojo gebeurt er veel om als een gezamenlijke groep mooie dingen te doen.
Wat zou je tegen iemand van jouw leeftijd zeggen die twijfelt om met Kyokushin Karate te beginnen?
Die twijfel begrijp ik, maar als je wilt werken aan je mentale dan wel fysieke gezondheid, aan je fitheid en daarnaast met fijne mensen je geest wilt verzetten en je mentale en fysieke weerbaarheid wilt vergroten dan is dit wel een erg mooie en betaalbare invulling om dat te bereiken.
Als je één les uit karate zou mogen meegeven aan de jongere generatie binnen de dojo, welke zou dat zijn?
Respect. Respect voor je medemens, voor je ouders, voor de leraren en vooral voor de krachten in jezelf. Je kunt zoveel meer voor je omgeving en jezelf betekenen dan je denkt. Wat je geeft krijg je zoveel keren terug. Het maakt je een beter en dus gelukkiger mens.
Tot slot: wat betekent het begrip Osu voor jou?
Dat woordje van drie letters betekent voor mij erg veel. Als ik Osu zeg, dan probeer ik mij kwetsbaar en geduldig op te stellen en dit vanuit volharding, doelgerichtheid en met maximaal doorzettingsvermogen doen. Osu is voor mij “JA”, zonder bijbedoelingen.
Omschrijf wie Gerard is zonder karate.
Er is voor mij meer in het leven dan karate, maar ook dan komen de karatelessen toch vaak terug. Respect voor je medemens, kwetsbaar opstellen enerzijds, maar anderzijds niet over je heen laten lopen door ook respect voor jezelf te hebben heb ik vooral meegekregen vanuit het karate en daar kan ik alleen maar dankbaar voor zijn. Zou ik zonder karate een ander mens zijn geweest? Oh ja, zeker.
Gerard, bedankt dat je zo openhartig jouw verhaal met ons hebt willen delen.
Als ik één ding zeker weet, dan is het dat jouw doel om ooit de 3e kyu te behalen absoluut binnen handbereik ligt. Met jouw discipline, inzet en de manier waarop je iedere training beleeft, ben ik ervan overtuigd dat je die stap gaat zetten. Blijf vooral genieten van de weg ernaartoe, want juist daarin schuilt de kracht van Kyokushin.
Vlak voor mijn eigen Shodan-examen ontving ik een bericht van Sempai Adriana Hollander, een naam die binnen de Kyokushin-wereld door velen wordt gerespecteerd. Haar woorden zijn mij altijd bijgebleven:
“In de geest begint alles. Wat je denkt, word je.”
Die boodschap gaf mij op dat moment enorm veel vertrouwen. Het is een gedachte die ik jou ook graag wil meegeven. Blijf geloven in jezelf, blijf leren en blijf met dezelfde toewijding trainen als je nu doet.
Ik weet zeker dat onze Sensei’s en Sempai’s nog jarenlang zullen genieten van jouw inzet, enthousiasme en de positieve energie die je iedere training meebrengt.
Namens Enso-Dojo Achterhoek: bedankt voor dit mooie interview.
Osu!
Dit interview is gedaan in samenwerking met Rick Mulders eveneens lid van Enso-dojo. Heb je vragen naar aanleiding van dit interview kan je contact opnemen via het contact formulier. Foto’s zijn vrijgegeven door Gerard en met toestemming gepubliceerd.
